Yazıyorum
Eylül 7th, 2009 | 
Author: Eğer eline kalemi aldığında cümlelerini hep aynı kişiye kurmak istiyorsan, geri kalan hiçkimse, hatta hayatında olup bitenler umrunda değilse ve sen hep ona birşeyler anlatmak istiyorsan bunun adı sadece tek bir şey olabilir: üç harfli en uzun kelime…
Öyle tek heceli, bir çırpıda söylenebilir oluşuna bakmamak lazım. Zor çıkar ağızdan, ve bir kere telaffuz ettin mi, sadece bir kere yüksek sesle söyledin mi, hiç görmediğin ruhunun derince bir yerine gelir yerleşir… Neredeyse yedi sene sonra önce ürkek ve cılız bir sesle, “Yoksa???” dedim, ama simdi kendi kendime tekrarlayp duruyorum.
Yeni bir defterim var artık. Tertemiz sayfaları… Kuruyorum belki de üzerinden bana doğru hiç yürüyemeyeceği kelimelerden köprüleri… İçimde aynı duygular, sebepsiz bir inanç, umut belkide, bir gün kafasını kaldırdığında ayaklarının dibine kadar uzanmış o yolu, o dikkatlice kurulmuş sağlam köprüyü fark edip koşarak bana gelir diye… Ben bir tek bunu yapabiliyorum, yazıyorum…
Posted in Sevgili Günlükümsü